عادت کرده ام به طوفان. طوفان هایی که می آیند روی موج دریای دلم. ساحلم را طی می کنند و باز آرام می گیرند. نه از غرش موج ترسیدم نه از غرق شدن ساحل. دریا هم جزر دارد هم مد. جزر دریای ما هم خواهد رسید. فقط باید تا صبح منتظر بمانیم. تا طلوع خورشید... همین.
فکر نکن نمی دانم
فکر نکن نمی فهمم
من حرف های نزده ات را هم می شنوم.
از فاصله ی یک کلمه
تا شروع کلمه ی بعدیِ همان جمله
هزار حرف است که نمی زنی
هزار حرف نگفته...
ماه گفت که تو هم به آسمان نگاه کردی...
همان ساعت
گیر کرده ام. در یک تسلسل راکد . یک دوره ی ممتد مکرر. گاهی شب ها در تاریکی حزن انگیز اتاق بی پنجره ام به تنهایی حس و حالم می اندیشم. به تمام کافی شاپ های نرفته. قدم های نزده. قهوه های نخورده. به همه گالری های نرفته، کوه های نپیموده. به همه ی همه ی همه ی نگفتنی ها و گفتنی های نشدنی. به همه ی شدنی های دوووور...
مسیر هر روزه ی پر تکرار بی امید...
خسته ام...
همین.
زندگی یه جاده ی برفیه. آدمها و اتفاقات زندگی ما، هم می تونن مثه یه کافه ی گرم و مطبوع باشن که وجودشون یا رخدادشون گرمت کنه و امیدوار. هم اینکه می تونن سردت کنن. اینقدر سرد که قندیل ببندی، و ساکن و بی حرکت بشی.