حرفای برفی

زندگی یه جاده ی برفیه. آدمها و اتفاقات زندگی ما، هم می تونن مثه یه کافه ی گرم و مطبوع باشن که وجودشون یا رخدادشون گرمت کنه و امیدوار. هم اینکه می تونن سردت کنن. اینقدر سرد که قندیل ببندی، و ساکن و بی حرکت بشی.
و تنها اون بالایی، همیشه نور و گرما ساطع میکنه. حتی اگه یخ بندون هم بشه یه اشعه ای هست که یخ وجود رو آب میکنه. اونه که باعث میشه سرخی آسمون موقع بارش برف، همونقدر قشنگ باشه که تابش نور رنگی خورشید روی بلورای برف زیباست...  
اگه باورش کنیم... هیچ وقت از سرما نخواهیم مرد...
و آدمی به امید زنده است...